Bugün 14 Şubat 2015…
Dün Özgecan’ın yanmış cesedini buldular.. 3 gündür kayıptı…
Gencecikti daha 20 yaşında bir kızdı. Masumiyetinden yararlanmak istedi adam.
Kız karşı koydu, tırnakladı ve kimsenin duyamadığı o çığlıkları attı. Tek
istediği yardımdı, adi şerefsiz bir adamdan kurtulmak istedi. O akşam tek
istediği evine gitmekti ama gidemedi… Ölüm aldı o gece. Kız karşı koyunca
defalarca bıçakladı, sonra demir bir sopayla başına vurdu. Özge derin bir
uykuya yattı.. Vicdansız adam babasını ve arkadaşını çağırdı, genç kızın
bedenini tanınmaması için yaktılar ve Cin Deresine attılar… Artık Özge yok!
Özgeyle hiç tanışmadım. 2 güne kadar varlığından haberim bile yoktu. Belki birbirimizi
tanımazken onlarca kere aynı otobüse bindik, aynı filmlere güldük aynı
sokaklarda yürüdük. Belki de hiçbiri. Bu satırları yazarken gözyaşlarımı
tutamıyorum. Bu acı hepimizin acısı. Özge 20 yaşında ki bir bedende öldü ama
ruhu yaşamaması gereken şeyleri yaşadı… Hepimizin ruhu yaşlandı. Özge artık
yok! İlerde iyi bir psikolog olacaktı belki iyi bir eş iyi bir anne olacaktı.
Ama artık hiç biri yok bitti! Daha 20 yaşındaydı bunu hakkedecek ne yaptı ?
KADIN olmak işte tek cevabı bu! Biz kadınlar sadece kadın olduğumuz için
korksak yeter. Giydiğimiz kıyafetlerin, attığımız kahkahaların, geçtiğimiz
yolların hiçbir önemi yok. Her an tecavüz tehlikesi varmış gibi yaşıyoruz
artık. Bir merhaba diyen adam’dan bile korkmaya başladık. Erkekleri kadınlar
büyütmedi mi? Nasıl bu kadar adi adamlar yetiştirebiliyorsunuz?
Kadınların
giyimleriyle, saçıyla, hamileliğiyle, vajinasıyla uğraşacağınıza gidin
tecavüzleri, kadın cinayetlerini önleyin. Bunu söyleyeceğimi hiç düşünmezdim
idam edin şerefsiz ırz düşmanlarını. Artık Özge yok! Artık o hepimizin bir
kardeşi!
